Voor 5 minuutjes prinses in het kamp van Duinkerke!

Als klein meisje voelde ik me meteen een echte prinses als mijn nageltjes werden gelakt. Het leek wel alsof die kleine vingertjes anders gingen bewegen. Sierlijker, theatraler, met meer flair. En dat gevoel dat is zo gebleven met de jaren. Zelfs mijn lief vind mijn tenen sierlijker met een laagje kleur op. Kan je je voorstellen dat er een dag komt dat je niet zomaar meer kan beslissen welk kleurtje er op je nagels zit? Niet dat dit zo levensbepalend is, but just imagine …

Of erger nog, dat je kleine meid met puppie oogjes naar je zit te kijken, waarom ze zich niet meer als een prinses mag voelen. Kan voelen. Het kan niet omdat ze elke dag wakker worden in een tentje, in de kou – en gelukkig hebben we geen strenge winter – , in de regen, met als ondergrond modder. Vettige modder waar je hele voeten in verdwijnen. Dat die plaats je ‘huis’ is. Dat je met je hele hebben en houden uit je thuisland vertrekt, met kinderen, met babies om dan in de modder te eindigen. Uitgespuwd door bijna iedereen.

Ik kan me niet uitlaten over het waarom het zo ver is gekomen, want de eerlijkheid gebied me om te zeggen dat ik heel erg druk bezig was met zwanger zijn en bevallen en heerlijk in mijn cocon wegkruipen met dat mini-wezentje. Ik had me vooral druk te maken over het vinden van een nieuw ritme. Van het inpassen van die nieuwe baby in ons gezin, geluk niet in een koude tent, in de modder.

Waar ik me wel kan over uitlaten is dat ik het erg vind. Mensonwaardig!

Ik laat vandaag even een vrijwilliger én vriendin aan het woord. Eentje die al meerdere keren met haar eigen voeten in die modder ging ploeteren. Om de mensen een beter én waardiger gevoel te geven. Om de nagels van kleine en grote meisjes te lakken, om 5 minuutjes weer prinses te kunnen zijn. Ik kan haar alleen maar bewonderen hiervoor! Haar naam is Lien en ze is zelf mama van 4 kinderen.

Hoe ben je er op gekomen om vrijwilliger te zijn?

LIEN:
Ik zat al een tijdje in mijn maag met de vluchtelingencrisis. Alleen wist ik niet goed hoe ik hier in mijn eentje iets aan kon doen. In september was ik net als zovele anderen zwaar geschokt door het beeld van de aangespoelde kleuter Aylan op één van de kustlijnen van Europa. Blijkbaar waren er op datzelfde moment een aantal andere Hoegaardse mama’s die vonden dat ze niet langer aan de zijlijn konden blijven staan. We besloten de koppen bij mekaar te steken, ook al kenden we mekaar voordien niet allemaal. We vroegen toestemming aan de gemeente Hoegaarden om een stille wake te houden aan de kiosk op het Gemeenteplein. Dit was de start van “Hoegaarden schenkt Warmte”: een warm moment met kaarsjes, muziek en een solidariteitskoor nagedachtenis van alle vluchtelingen die hun tocht niet overleefden en voor alle mensen in de kou. Op deze wake kwamen een honderdtal Hoegaardiers af.

 

Hoegaarden schenkt Warmtekopie

Wij merkten bij onszelf dat we het hier niet bij wilden en konden laten. Zelf zijn we niet politiek actief. Onze acties zijn puur gebaseerd op menselijkheid en mededogen. Voor ons zijn alle mensen gelijk, ongeacht hun huidskleur, hun taal en hun achtergrond. We behandelen de vluchtelingen zoals we zelf behandeld zouden willen worden indien wij in hun schoenen zouden staan. Dit zijn ook de waarden die wij aan onze kinderen willen meegeven. Een onuitgesproken belofte werd gemaakt tussen moeders onderling, verspreid over verschillende continenten, om te zorgen dat hun zonen en dochters die op zoek zijn naar veilige oorden in goede handen terecht komen.

Er volgde een inzamelactie voor kleding, dekens en schoenen. Ondertussen verspreidde het woord over onze actie zich en kregen we voedseldonaties. We stelden voedselpakketten, hygiënepakketten en kledingpakketten samen voor de vluchtelingen in het Maximiliaanpark in Brussel en voor het vluchtelingenkamp in Calais. In oktober trokken we naar het vluchtelingenkamp in Calais om de goederen daar zelf te gaan verdelen. We kwamen zwaar onder de indruk terug en besloten het niet bij een eenmalige actie te houden maar ons blijvend in te zetten voor de vluchtelingen.

 

tentenkamp Duinkerkekopie

Waarom ga je vol overgave naar Duinkerke?

LIEN:
Toen ik de eerste keer terug thuiskwam van het vluchtelingenkamp in Grande-Synthe bij Duinkerke, was ik zwaar onder de indruk. Ongelooflijk dat dit kan in Europa: al die mensen in de kou, in de modder, zonder eten en bijna niemand die zich hun lot aantrekt. Moeders en vaders, zonen en dochters die op de vlucht sloegen met de hoop op een veilige toekomst, kinderen die de leeftijd hebben van mijn eigen kinderen. De verhalen die we daar hoorden, waren stuk voor stuk schrijnend. Hun tocht strandde in de modder van Duinkerke, waar ze proberen te overleven. Ik maakte er vrienden en sloot hen in mijn hart. Elke keer als ik daar aankom, merk ik dat het vluchtelingenkamp groter geworden is en de situatie nog schrijnender, … En toch blijven mensen en de kinderen die er wonen, lachen en doorzetten. We worden er telkens enorm gastvrij onthaald. Dit is mijn belangrijkste motivatie om ons blijvend in te zetten voor alle vluchtelingen: ze zitten in mijn hart en ik wil hen niet in de steek laten.

Wat wil je dat de mensen weten?

LIEN:
Ik wil dat mensen beseffen dat er op minder dan 2 uur van onze deur medemensen leven in schrijnende omstandigheden: in de modder, in de regen, in de kou, tussen de ratten,… Zij worden er aan hun lot overgelaten door de overheid en zijn aangewezen op de hulp van vrijwilligers Het zijn mensen zoals jij en ik, die de pech hadden om geboren te worden in een land waar er oorlog heerst. Mama’s en papa’s die met hun kinderen (sommige baby’s nog) op zoek gingen naar een veilige thuis. Als ik op de vlucht zou moeten slaan met mijn vier kinderen, zou ik ook graag geholpen worden.

Iedereen kan trouwens een steentje bijdragen. Het hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn. Alle beetjes helpen. 

Waar kunnen mensen die dat willen op korte termijn mee helpen?

LIEN:
Uiteraard vergt al ons werk een grote inspanning. We zijn allemaal vrijwilligers, mama’s met een eigen job, een gezin en een huishouden. We hebben niet de luxe van een NGO om medewerkers in dienst te nemen. Wij doen alles zelf en ja, onze wasmanden puilen soms uit en ons huis ligt er weleens rommelig bij. Net doordat we zelf zoveel contact hebben met vluchtelingen in Calais en Duinkerke, weten we perfect voor wie we het doen. En dat is onze grote drijfveer.

Er zijn verschillende manieren om je steentje bij te dragen. Ik ben ervan overtuigd dat alle beetjes helpen, ook al lijken het soms maar druppels op een hete plaat. Wij kunnen dan misschien niet de vluchtelingencrisis oplossen, wij zijn geen politici, maar we kunnen als burgers wel een krachtig signaal sturen.

Voor Hoegaarden schenkt Warmte is extra ondersteuning op alle vlakken is natuurlijk steeds welkom. Wij durven groots te dromen en soms lukt het om onze dromen te realiseren dankzij de gulle steun van sponsors. Bij onze eerste missie naar Calais merkten we dat veel vluchtelingen geen aangepaste schoenen droegen. We schreven enkele schoenengiganten aan en zo konden we bijna alle vluchtelingen in Duinkerke voorzien van warme voeten. Een lading warme laarzen werd ook geschonken aan een daklozeninitiatief in Antwerpen. Inbev sponsorde een vrachtwagen vol water, plaatselijke boeren schonken aardappelen, appels en peren, de Tiense Suikerfabriek schonk 500kg suiker, de Belgische fruitveiling 5000 appels,… We zijn steeds op zoek naar nieuwe sponsors want hoe meer financiële steun we krijgen, hoe meer goederen we kunnen aankopen.

Met Hoegaarden schenkt Warmte organiseren we ook workshops voor vrouwen en kinderen. Met “Believe in fairytales” en “Where are my rights” willen we hen even de kans geven te ontsnappen aan de hel waarin ze wonen. Hen even op adem laten komen en gewoon even “vrouw” of “kind” te voelen. We maken een beautysalon waarbij haren ontluisd worden, gewassen en eventueel gekleurd, nagels gelakt, een heerlijke massage, … Met de kinderen knutselen we prinsessenkroontjes of toverstafjes, we schminken hen in een tijger of een prinses, … We merken dat dit een helend effect heeft, ook al duurt het maar even. We verzamelen hiervoor ook materiaal: haarborstels, nagellak, haarverzorgingsproducten, bodymilk,… Heb je nog iets liggen in je badkamerkast? Je doet er onze madammen een groot plezier mee!

Vrouwen zijn in het tentenkampkopiekinderen kind zijnkopiekinderen kind zijn 2kopieSolidarity for all _ donatiekopieChristmas for allkopie

Helpende handen kunnen zich natuurlijk ook steeds melden. Op de facebookpagina van Hoegaarden schenkt Warmte vind je meer info over onze acties. Ligt Hoegaarden niet in de buurt, dan kan je via de site Solidarity for all of op hun facebookpagina  op zoek naar een vrijwilligersinitiatief in je buurt.

Voor iedereen die twijfelt om zelf de handen uit de mouwen te steken: gewoon doen! Het vraagt veel inzet, maar je krijgt er zoveel voor in de plaats. Wanneer een vluchtelingenmama je met tranen in haar ogen bedankt omdat je haar kinderen laarzen hebt kunnen geven en een warme jas, voel je dat dit het allemaal waard is.

Succes Lien! Keep up the good work!

Katrien

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s